Amenbo 28.2.0 — git bez wychodzenia z aplikacji

git siedzi teraz obok listy katalogów. Od stage’owania po commit, gałęzie i scalenia — nic z tego nie wymaga już przesiadki do terminala. Zmiany z 28.0.0 i 28.1.0 też doszły do końca w tej wersji.

git jest w lewej kolumnie

Lewa kolumna ma teraz dwie zakładki, „Pliki” i „Git”. Strona Git pokazuje, na której gałęzi jesteś i o ile commitów jest do przodu albo do tyłu. Staged i Changes to dwie osobne listy, a naciśnięcie pola wyboru w wierszu przenosi ten wiersz na drugą listę. Pod listami stoi pole na wiadomość commita i stamtąd się commituje.

Nad listami są fetch, pull, push i stash. Push nabiera koloru dopiero wtedy, kiedy jest co wysłać.

Historia przychodzi dwiema drogami — całego katalogu i jednego pliku. Naciśnij commit, żeby zobaczyć pliki, których dotknął, a potem plik, żeby zobaczyć łatkę.

Katalog spoza gita ma nadal tylko stronę „Pliki”. Kiedy git nie odpowiada o katalogu, aplikacja mówi, że git nie dał odpowiedzi, a nie twierdzi, że katalog nie jest repozytorium.

Zmiany da się wybrać i obsłużyć razem

Wiersze można wybierać po kilka naraz. To, co wybrane, rusza jako jedno, więc nie przeklikujesz ich po kolei.

Menu wiersza daje: dodaj do .gitignore, przestań śledzić, przywróć zmianę, historia tego pliku. Odrzucenie zmiany najpierw pyta, bo to, czego git nie zapisał, nie leży nigdzie. W pytaniu jest „nie pytaj więcej”.

Gałęzie, scalenia i konflikty

Na inną gałąź przechodzi się z listy gałęzi i tam samo zakłada się nową.

Kiedy scalenie daje konflikt, pliki z konfliktem stają na czele listy, a przy każdym stoi, ile znaczników konfliktu w nim jeszcze zostało. Wziąć zawartość tej gałęzi, wziąć zawartość drugiej gałęzi albo poprawić ręcznie i oznaczyć jako załatwione. Kiedy nic niezałatwionego nie zostaje, scalenie można prowadzić dalej — można je też porzucić w połowie.

Na pytania gita odpowiada się w Amenbo

push i pull potrafią zapytać o nazwę użytkownika i hasło, a dotąd dało się na to odpowiedzieć tylko w terminalu. Od tej wersji pyta aplikacja.

Amenbo nie zostawia u siebie nic z odpowiedzi. Wybór „zapisz na tej maszynie” kładzie ją tam, gdzie git na tej maszynie i tak takie rzeczy trzyma.

Zadania i decyzje mówią, w którym panelu powstały

Otwarte zadanie albo decyzja pokazuje panel, w którym powstało, a naciśnięcie go wraca do rozmowy tego panelu. Pod panelem stoi licznik tego, co ta sesja dotąd założyła.

Zamknięcie panelu zachowuje miejsce, na które ten panel patrzył. Kiedy rozmowy już nie ma, aplikacja to mówi, zamiast po cichu nie zadziałać.

PDF-y rysują się na miejscu

PDF rysuje się tam, gdzie stoi — i na liście katalogów, i w załącznikach zadania. Pokazuje, która to strona z ilu, i niczego nie trzeba otwierać na nowo w innej aplikacji.

Ruby i PHP mają podświetlanie

.rb i ERB; .php, .php4, .php5, .phtml i .ctp.

Skąd to wziąć

Otwórz instalator dla swojego systemu z najnowszego wydania. Prawa administratora nie są potrzebne.

• macOS — .pkg, osobno dla Apple silicon i dla Intela (GUI i CLI jadą razem)
• Windows — instalator .exe (GUI i CLI jadą razem)
• Linux — GUI to AppImage; komenda amenbo przychodzi z instalatora CLI

Żeby zaktualizować: w GUI baner „jest nowsza wersja” zakłada aktualizację w miejscu. Jeśli instalowałeś samo CLI, podmieni je amenbo update --apply.

Format zapisu danych idzie w górę — pierwsze uruchomienie tej wersji migruje go, a kopia sprzed migracji zostaje zachowana automatycznie. Po migracji wcześniejsza wersja już go nie otworzy. GUI i CLI aktualizuje razem ten sam instalator, więc nie zostawiaj jednego z nich na starej wersji.

Pierwszy raz tutaj? Zajrzyj na Zacznij.